1 oktober 2005 - Just hangin’ around. Toch zijn ze anders, de ‘hangjongeren’ van onze reis. En nooit het gevoel van dreiging of zo. Prachtige mensen. Just hangin’ around.

1 augustus 2005 - Eerst ik. En dan jij weer ‘ns voor. Zo rijden we tientallen honderdduizenden kilometers. Over zout. Omstebeurt. Knesperende banden over hard zout. En waarom zou ik nu weer voor, want ik rij wel veel langer voor dan jij. En ik word scheel van dat licht. Rijd jij maar voorop. Ik word gek. Als ik denk, word ik gek. Door dat zout. Aan zout geen gebrek.

1 augustus 2005 - Soms is de werkelijkheid mooier dan het plaatje. Je zet je fiets neer en kijkt om: Gauguin op z’n allermooist.

1 juli 2005 - Even denken. Even denken over hoe het verder zal gaan. Of volg ik maar gewoon het pad dat met een beetje fantasie een weg is. Een steenpadweg. Wat een stilte – waar is iedereen..? Kom, we stappen op en gaan verder – kom op! Dood is erger. Jawel, dood is erger. Kom op.

1 juni 2005 - Heerlijk, heerlijk licht van deze zomerdag waarvan je álles, maar dan ook álles verwachten mag! Ik kom eraan.

1 mei 2005 - Hier danst als een schaduw de man die is voorbijgegaan aan het stof van de aarde. Oeverloze wereldzeeën bevaren, wegen befietst die er niet waren en zoveel mensen de hand geschud. Zo kan Moeder Natuur je maken of de dood je plotseling raken; het zijn broeders, weet je nog..?

1 april 2005 - Ik heb gehoord (in een donker, huiv’rend zwijgen) dat Nederlandse kinderen slechts € 2,70 zakgeld krijgen. In de leegte van dit land is een Bal een wonder, buitenspelen een logische noodzaak en een cent een Glimmende schat.

1 maart 2005 - Eindeloos afgedankt staal staat verloren in deze woestijn. Getuigen van een andere Vooruitgang, kwamen uit het oosten en ontdekten het westen, maar werden dan toch, op een dag, bedankt. Alles is relatief, weten zij nu.

1 februari 2005 - Zonhelder hardblauw oerendhardwit. In deze vlakte hoef je niet te vrezen dat je geen bordjes meer kunt lezen, want die zijn er niet. Wit knisperende hagelslagsneeuw. Dit is geen dag van zorgen, want de zorgen van vandaag schuiven we maar naar morgen. We rijden door.

1 januari 2005 - De 48 Kehre van de Stelvio keren je hun rug toe als je nadert. Krachteloos en moe klauter je het kreng op. Het septemberlicht warmt je ledematen niet meer, hier, op de flanken van deze oerberg, waar ook een schrale wind is gaan waaien. Tegenwind. Ook nog. Net als thuis.