Bevrijdt u van de man: Koop een tandem voor 'm!

Hij komt ons tegemoet. Een man op een mooie racefiets. Soepele cadans, bruine benen, goed lijf. Een vlugge groet en dan een tijdje niets. Vervolgens zijn vrouw, hangend over haar stuur. Afzien, frustratie, proberend haar man bij te houden, balend dat zij vandaag weer niet de goede benen heeft. Doet me denken aan die fietstochten een paar jaar geleden.
Het besluit om een tandem te kopen viel op een najaarsavond op Kreta. Ik was bezig aan een lange klim in de schemering. Mijn partner was al een kwartier uit het zicht verdwenen en zou inmiddels wel ongeduldig op de top staan te wachten, geheel gerecupereerd uiteraard. Vanuit de tegemoet komende auto's werden door Griekse snorren achter het stuur hongerige blikken op mijn lichaam geworpen en ik verwachtte elk moment achtereen bosje gesleurd te worden. Op de top aangekomen ontplofte ik van ingehouden woede, met als gevolg dat we zes maanden later een fietsenzaak uitgingen met een speciaal voor ons gebouwde tandem.
We zijn nu twee jaar verder en ik ben geheel overtuigd van het gelijk van de tandem. Voor de buitenstaander mag het weinig geëmancipeerd lijken, de man voorop aan het stuur, de vrouw volgt op afstand. De werkelijkheid is anders. Als je een grote sterke man hebt kun je daar beter gebruik - of misschien wel misbruik van maken. Dat heeft meer met gezond verstand dan met emancipatie te maken.

Een tandem is snel, zeker zolang de weg niet al te steil omhoog loopt. We doen samen nu net zulke afstanden als mijn man op zijn solofiets, met ongeveer dezelfde gemiddelde snelheid. Het is leuk om opeens niet meer het lelijke eendje van het peloton te zijn. En het is goed voor de moraal om een goed gesoigneerde veertiger uit ons wiel te rijden.
Vrienden vragen zich altijd af of ik niet de hele dag tegen mijn man zijn rug zit aan te kijken. Als stoker hoef je niet op de weg te letten en zie je veel meer dan op je solofiets. Ik zie dan ook alle herten, uilen, dolfijnen en goede restaurants als eerste. Het enige wat ik echt vervelend vind is dat felrode ademende regenpak van mijn machinist, maar daar is inmiddels mee afgerekend. Het relationele aspect van het tandemfietsen is voer voor psychologen. De relatie waarin je tot elkaar staat is complex: machinist en stoker, man en vrouw, minnaar en minnares, galeislaaf en trommelaar, stuurman en navigator, psychiater en patiënt. De afstand tot elkaar is letterlijk en figuurlijk klein.
Na een drukke week wordt er dan ook even bijgepraat op de tandem, is dat gebeurd wordt er tweestemmig gezongen. Slaat de verveling onderweg echt toe wordt er gequizzed: ‘Wat is de hoofdstad van de Duitse deelstaat Mecklenburg-Vorpommern?’ ‘Keulen??’ ‘Fout helaas, u heeft de geheel verzorgde reis naar Florida voor twee personen niet gewonnen ... ‘
Minder prettig is het wanneer er ruzie is, even een half uurtje alleen fietsen en afkoelen kan niet meer. Verschillen van mening moeten direct worden opgelost en wanneer mijn man zich slecht gedraagt heb ik gelukkig het ultieme pressiemiddel achter de hand: De hydraulische rem, die bediend wordt vanaf mijn stokerpositie!
Het beste moment sinds we de tandem hebben was deze zomer. Na een niet al te zware etappe vertikt B. het om de tent op te zetten. Apathisch ligt hij op een matje in de late zomeravond. Na de derde aansporing tot activiteit klinkt het: 'je hebt me gesloopt vandaag, ik kan niet meer, ik ben totaal kapot...' Daarom zusters, laat u voortaan niet langer onderdrukken op uw eigen fietsjes. Bevrijdt u van de man, koop een tandem voor hem!